Het zijn middelgrote, stevige dieren met vrij korte poten. De kleur is overwegend bont, d.w.z. wit met vlekken in de kleuren zwart, blauw of bruin of een menging daarvan. Ook komen witte, zwarte en beige dieren voor. De bokken van dit ras vallen op door hun monumentale horens, welke zich eerst naar achteren en dan zijdelings waaiervormig krommen, de punten enigszins naar boven gericht. De bokken hebben meestal een bokkenpruik, die vooral bij jonge dieren goed uitkomt, een wipneus, sik en een zwaar behaarde voorhand, terwijl de lichaamsbeharing afhangend en vrij lang is. De geiten zijn eveneens gehoornd, maar veel minder opvallend dan de bokken. De vrij korte horens buigen recht naar achteren. Zij hebben een vrij korte kop met een wat ingebogen profiel en een sikje. Hun beharing is meestal kort. Zoals reeds eerder opgemerkt was uniformiteit in type, grootte, beharing, kleur en kleurverdeling ver te zoeken en dient bovenvermelde beschrij-ving als een grootste gemene deler te worden beschouwd. De Nederlandse landgeit heeft op het punt gestaan volledig te verdwijnen. Dat dit onheil niet is geschied, is te danken aan het werk van Dr. van Bemmel, die in 1958 het allerlaatste paar geiten, afkomstig uit het Goois Natuurreservaat, naar Diergaarde Blijdorp heeft gebracht en daaruit een kleine fokgroep heeft opgebouwd.
Landgeit landgeiten NFNL - -
